Bill Viola objašnjava neobično poreklo
svog značajnog video rada
"Pet anđela ili Milenijum", postavljenog u Tate Modern u Londonu
Pionir filmske i video umetnosti od ranih sedamdesetih
godina, američki umetnik Bll Viola združuje zvuk i sliku za produbljene
rezultate. U novijem delu "Pet anđela ili Milenijum" (2001),
pet zasebnih video sekvenci (Anđeo rođenja; Anđeo vatre; Anđeo uspenja;
Anđeo stvaranja; i Anđeo u odlasku, na slici) projektovano je na zidove
zatamnjene galerije.
"Pet anđela su proizašli iz trodnevnog snimanja na Long
Beachu koje sam preduzeo i za druge video radove. Sve što sam znao
da treba da snimam je prizor čoveka koji se potapa u vodu, tone i
izlazi van kadra utapajući se. Godinu dana posle ovih snimanja pronašao
sam zanimljive kadrove ove figure i počeo da radim s njima sasvim
intuitivno i bez svesnog plana. Postao sam u potpunosti apsorbovan
ovim čovekom koji nestaje u vodi, i otud s zvučnim i fizičkim oruženjem
koje sam doveo u vezu sa samim komadom. I kad sam pokazao završeno
delo Kiri (Kira Petrov, supruga i saradnica na video radovima), ona
mi je ukazala da sam prevideo da se radi o snimanju čoveka koji se
utapa. Nekako nesvesno, vratio sam vreme u ovih pet filmova, pa su
ubrzo sve figure počele da izranjaju na površinu vode. Bez prvobitne
namere stvoreni su prizori uspenja od smrti ka ponovnom rađanju."
Bil Viola, 3 jun 2003. godine
Četiri gola zida, dva čoveka i video kamera
stvaraju originalno umetničko delo
Dva bristolska umetnika John Wood i Paul Harrison u londonskoj galeriji
FA Projects izveli su dovitljiv i promišljen, a po svim ocenama i
originalan umetnički rad.
Pogled na kvadratnu sobu iz središta tavanice pokazuje se kroz šest
monitora i šest video snimaka, na geometrijski način stvara ukupno
tok od 36 situacija. Posmatrač i usvaja pod sobe i kretanje po njemu
kao ravno belo platno.
Na počeku svake od 36 sekvenci, John Wood iskoračuje na beli kvadrat.
Sačekuju ga rekviziti kao što su baklja, kofa plave boje, rolna zelenog
papira ili kofa s privezanim konopcem. Tada se koristi njima da bi
izveo neki jednostavan čin, poput nošenja baklje po zatamnjenom prostoru,
nalikujući svetioniku ili centrifugalnoj sili kojom poliva boju iz
kofe oko sebe. Stvara Roršahove slike ili jednostavno ucrtava plave
linije oko ivica belog kvadrata.
Ono što vidimo posmatrajući beli pod je elegantan vizuelni nacrt sastavljen
iz umetnikovog tela, rekvizita koje koristi i njegove akcije. Sve
se odvija tokom 30 sekundi, što postaje magnetski zanimljivo, nižući
se od jednog postupka ka nekom novom.
Izgleda kao da su Harrison i Wood pre svakog početka sastavili listu
svih glagola koji čine rečnik umetnikovih akcija na beloj površini:
prosipanje, markiranje, oivičavanje, namotavanje i odmotavanje papira
i sve podredili izboru neuobičajenih sastojaka. Ujedno prosta i vrlo
inventivna radnja svakog od postupaka teče u pažljivoj koreografiji
i probama pre nego što ih kamera snimi.
Mada se poređenja
s radom Bruce Naumanna nameću, izgleda da su Harrison i Wood ispoljili
svojstvenost. Njihov doprinos je preuzimanje dva medijuma videa i
performansa i njihovo povezivanje s postmodernim zanimanjem za značenje
i pripovest, koje potom koriste da bi stvorili umetničko delo čija
formalna obeležja pripadaju obasti apstrakcije i minimalizma.
www.faprojects.com
