NEBOJŠA RADOJEV

Rođen u Novim Kozarcima, Vojvodina, Srbija, 1946.
Studirao slikarstvo i grafiku na Akademiji likovnih umetnosti u Beogradu (danas Fakultet likovnih umetnosti), gde sada predaje na grafičkom odseku.
Od 1962. god. učestvuje na grupnim izložbama u zemlji i inostranstvu.
Od 1968. priredio je dvadeset samostalnih izložbi.
Dobitnik je značajnih priznanja za umetnička dostignuća:
Nagade Oktobarskog salona Beograda i Velikog pečata Grafičkog kolektiva.

Bojana Burić
UMETNIK I NJEGOVA MUZA

Već deceniju Nebojša radojev stvara sopstvenu slikovnu istoriju umetnosti. U zagrljaju svoje Muze / Umetnosti, Nebojša Radojev je izgradio svoj svet figuralnog u kome, kao u Panteonu, zajedno egzistiraju Andrea mantenja, Marsel Dišan, Amadeo Modiljani, Nikola Pusen, Ben Šan, Milena Pavlović Barili i drugi. Ostvarujući svoje stvaralačke zamisli kao ishode dugog posmatranja i analize umetničkih dela prošlosti kroz medij grafike (prvo drvoreza, a zatim uglavnom litografije) osigurao je sebi povratak slikarskom načinu izražavanja. Tako su poslednje deve godine krunisane ciklusom slikanih mrtvih priroda s autoportretima poznatih autora. Ovaj povratak slikarstvu Nebojše Radojeva nastao jekao izraz njegove potrebe da se na što barokniji način izrazi.
Ciklusom grafičkih listova pod nazivom "Umetnik i model" autor je ispitivao odnos između posmatrača i posmatranog - između subjekta i objekta - objektivizirajući i materijalizujući pogled i fiksirajući svoju voajersku poziciju uspostavljanjem saučesništva sa samim gledaocem, sada svoga dela. Birajući antologijska dela svetske umetnosti za predloške svojih grafika, Radojev je fragmentacijom poznatih slika i uvođenjem portreta njihovih autora, metodom sinteze i montaže ostvario prizore koji referiraju na stvaralaštvo poznatih i dejstvuju kao personifikacija njihovih pojetika. Njegova lična hrabrost jeste u poigravanju i repliciranju remek-dela, u radikalizmu dovođenja u pitanje ustaljenih stereotipa, floskula i mistifikacija vezanih za umetnost, a istovremeno s velikim znanjem i poštovanjem prema umetnosti prošlosti i visokoj etici svog metiera, on harmonizuje odnos sadržaja i forme. Tako su u srećnom skladu zakonitosti medija i narativ grafičkog lista na kome je prizor mesto zgušnjavanja smisla i ujednačavanja i ostvarenja alegorijskog značenja. Rehabilitujući alegoriju, s verom da njen estetski potencijal nije iscrpljen, Radojev ostvaruje praikoničnu organizaciju svog dela kontrolišući njenu subverzivnost blago parodirajući i još nežnije ironišući. Zato njegova ostvarenja odišu živahnom duhovitošću i izazivaju gledaocu osmeh.
Još na njegovim najranijim slikama, iz studentskog perioda, primetna je kompozicija sa skoro simetričnim, vertikalnim podelama, koje često dovode do razgranavanja slike u poliptih. Tako koncipiran prostor slike omogućuje autoru da uspostavi sinhronizaciju između različitih vremenskih, istorijskih zona zgrušavanjem događaja i likova, da konstituiše svoj narativ ne samo kostimiranjem figura i stilskim naznakama tuđeg rukopisa, već da uspostavi potpuno autentičnu arhitekturu i atmosferu prizora kao neku žanr scenu iz epohe koju komentariše. Čini se ipak kako je njegov najveći ostvareni rezultat što je umetničkim sredstvima i jezikom, ili metajezikom, pokušao, a i uspeo, dapreispitivanje umetnosti koje je prešlo u domen kulture vrati u okrilje umetnosti, u jezik umetnosti, i da na taj način zatvori i svoj krug istraživanja uspostavljajući vizuelni traktat o slikarstvu. Ako se setimo serije njegovih drvoreza čiji su motivi predmeti - stolice, zakoje možemo tvrditi da pripadaju jednoj lokalnoj varijanti pop-arta, gde su motivi neke zanatske tvorevine (ono što bi na Zapadu predstavljali proizvodi razvijene visokoindustrijske prizvodnje), primećujemo da su tu koreni sadašnjih slika, ciklusa "Mrtvih priroda sa autoportretima umetnika". Ako primenjujemo konsekventnu optiku i njih možemosagledati kao neopop-art, koji se bavi kontekstualizacijom parafraze reprodukcije autoportreta poznatih svetskih umetnika citirajući veličinu, kolorit, signaturu, gest, u slikani prostor autorovog ateljea, koga atribuišu i uprisutnjavaju predmeti njegove svakodnevice...