Dobrinka Krstic Beljić

Rođena je u Nišu 1934. godine, gde je završila gimnaziju i maturirala 1953. Diplomirala je na Akademiji likovnih umetnosti u Beogradu u klasi profesora Nedeljka Gvozdenovića 1959. Postdiplomske studije pohađala na Fakultetu umetnosti Tokijskog Univerziteta tokom boravka u Japanu od 1956. do 1969. godine. Živela je i radila od 1974. do 1978. u Kalkuti, Indija, od 1984. do 1989. u Manili, Filipinima i od 1995. do 1996. u Yangonu, Myanmar. Živi i radi u Beogradu. Član je ULUS-a.

SAZVUČJE

Vreme postmodernističkih potresa, promena i inovacija teče kao proces koji nema ni jedinstvene osnove ni jedinstvenog cilja. To je vreme diskontinuiteta, razbijenih ideologija, prekida sa tradicijom i žudnje za novim tehnologijama, medijskim slobodama i odsustvom ličnog stava u izboru kreativnih metoda i ideala. Tako je klasični pojam likovne umetnosti postao krajnje fleksibilan, otvoren i nestalan, proširen i na one oblasti stvarnosti koje sa umetnošću nemaju nikakve veze.

Pa ipak, svest o posebnosti likovnog jezika, njegovoj specifičnoj istoriji, filozofiji i materiji i dalje živi u praksi znatnog broja likovnih stvaralaca. Jedan od njih je i Dobrinka Krstić Beljić, beogradski slikar, učenik znamenitog slikara Nedeljka Gvozdenovića. Sticajem okolnosti, oko petnaestak godina provela je u zemljama Azije ( Japan , Indija, Filipini), gde je došla u dodir sa starim civilizacijama, filozofijom, religijom i umetnošću Istoka. To iskustvo suštinski je uticalo na njene docnije umetničke stavove. Deo slika koje su nastale u njenoj takvoj duhovnoj klimi, izlagala je u istoj ovoj galeriji 1992. godine. Od tada je nastao veliki broj slika, uslovno rečeno crtica "prelaznog" tipa, koje su vodile do ovog današnjeg ciklusa. O slikama koje su izlagane 1992. zapisao sam, u predgovoru kataloga , nekoliko impresija od kojih ću ponoviti neke: "Njena slika sazdana je od velikih emocija, snažnih doživljaja i uzbudljivih ritmova, ona se pokazuje kao sinteza vidjenog, doživljenog i mišljenog, kao jedinstvo motiva (inspiracija) i jezičkih struktura (koje podrazumevaju i slikarsku materiju i principe jedne lične poetike). Njen gest je u sjajnom spoju sa svetlošću i punoćom materije, sa osećanjem unutrašnje slobode, ponekad u neposrednoj funkciji iskaza elementarne snage boje".

Najnovije slike, medijski, pripadaju klasičnom slikarstvu, (ulje na platnu), u duhu tradicije moderne umetnosti, u onom smislu koji tu tradiciju predstavlja u dihotomiji: figuracija - apstrakcija. Medjutim, treba odmah reći da za Dobrinku Krstic Beljic pojam "apstrakcija" nije nikakav programski imperativ: za nju nije bitna činjenica odsustva predmeta iz slike već činjenica prisustva likovnog motiva koji afirmiše elemetnarne, praiskonske vrednosti jezika slike. Odnos ovakve slike prema svetu moguć je jedino kroz autora, samog slikara: on je medij kroz koji vanjska stvarnost ulazi u sliku. Zato je i moguća ona čista datost boje u njenom materijalnom i duhovnom stanju. Takva boja prirodno je otvorena velikim svetlosnim prosjajima i ritmičkim impulsima koji kompoziciji svih elemenata slike daju karakter izvesnih kosmičkih simbola. Boja je, dakle i subjekt i objekt slikanja, ona je nasušna egzistencijalna činjenica likovnog govora i svojim materijalnim prisustvom brani i osećanje i ideju koji iz slike zrače.

S druge strane, Dobrinka kao da teži mogućnosti približavanja nekim kosmičkim zakonima ritma, izvan Ijudskog iskustva i moći spoznaje. Naslovi slika: Kosmički vetar, Kosmičko isijavanje, Stvaranje galaksije, govore upravo o toj žudnji slikara da duh slike prožme nepojamnim silama svemira. Težnja slikara za jakim iskazom i celovitim izrazom navode na veliki gest, na krupne poteze ogromnom špahtlom, na moćne paste crvene, žute, zelene, plave, u gotovo mističnom zanosu bele boje koja sve druge oplemenjuje. Te krupne pikturalne jedinice, koje liče na tragove čovekovih koraka, složene su u "Iogičke" kompozicione celine. Na taj način se slika zatvara kao jedinstveni znakovni sistem, više slućene nego jasno iskazane semantičke osnove.

Svi elementi jezičke strukture Dobrinkine slike od inspirativnog polazišta (eho orijentalnih kultura i sile kosmičkog beskraja), preko kreativnog čina u materiji slike do složenih kolorističko-­ritmickih odnosa, upućuju na trajni ideal kome ona teži. Slika je, po osećanju Dobrinke Krstić Beljić, u svom konačnom, ontološkom statusu, autonomna i autoritativna poetska činjenica koja je u svemu i u kojoj je sve. Ona ne pripada ni jednom pojedinačnom obliku iskustva već univerzalnom stanju bića koje teži da se iskaže kao deo humanog apsoluta. Taj supstancijalni karakter duha slike (koji je i njen semantički osnov i smisaoni okvir) Dobrinka Krstić Beljić ubedljivo je definisala naslovima svojih slika: Stanje duha Radost, Stanje duha Vera, Stanje duha Nada.

Sreto Bošnjak