Aktuelnosti

Na stranicama AKTUELNOSTI možete da pratite izložbene aktivnosti u dve galerije Udruženja likovnih umetnika Srbije, pogledate radove sa izložbi u toku, u virtuelnim galerijama, pogledate najave sledećih izložbi, godišnji program ...
Takođe se možete informisati o samostalnoj izlagačkoj delatnosti članova udruženja. Na ovim stranicama možete videti najnovije izdanje biltena kao i linkove ka mnogim svetskim muzejima i srodnim organizacijama.

13. međunarodno bijenale naivne i marginalne umetnosti
10-25. januar 2008.

Interesovanje za "primitivnu" i marginalnu umetnost kao žanr počelo je u evropskoj a kasnije u svetskoj kulturi već u prvim godinama 20. veka. Tada je naivna umetnost dobila estetsko priznanje i popularnost. Međutim, pravo interesovanje za naivnu umetnost počelo je sa pojavom Anri Rusoa, poznatog kao Carinik od strane pariskih umetnika krajem 19. veka. Mark Šagal, čije žanrovske scene oslikavaju raspoloženje i atmosferu života u malim evropskim gradovima, zasnovao je takođe svoje delo na genijalnom i istinski primitivnom. Umetnost koju stvara autentični i prirodni umetnik bez obuke ili obrazovanja uvek je privlačila pažnju poznavalaca umetnosti i umetnika. Spontanost i emocionalna otvorenost ove umetnosti uz naivan i neakademski stil čini je visoko cenjenom i prihvaćenom danas.

13. Bijenale naivne i marginalne umetnosti u Jagodini je jedan od umetničkih događaja sa autoritetom i značajem ne samo za Srbiju i Balkan, već i za Evropu. Ambicija i cilj organizatora, Muzeja naivne i marginalne umetnosi u Jagodini jesu promovisanje naivne umetnosti i utvrđivanje mesta ove umetnosti na široj međunarodnoj lestvici. Na ovom 13. Bijenalu, naivni umetnici iz Kanade, Brazila, Italije, Nemačke i Bugarske predstavljeni su uz tradicionalno snažno prisustvo srpskih autora. Glavni ciljevi selekcije su da se napravi pregled izloženih dela kako bi se otkrili i predstavili novi talenti i promovisala naivna umetnost širem krugu stručnjaka. Najveća zasluga za proučavanje i popularizaciju ove umetnosti pripada Muzeju naivne i marginalne umetnosti u Jagodini, koji je jedina specijalizovana institucija na Balkanu sa bogatom kolekcijom srpskog naivnog slikarstva. Od 1994. godine, kolekcija se stalno povećava dodajući svom inventaru i slike iz celog sveta.

Na 13. Bijenalu može se videti sadašnje stanje u naivnoj umetnosti Srbije. Prikazana su različita shvatanja, počevši od umetnika starije generacije preko mladih autora koji su na početku svog stvaralačkog puta. Umetnici iz inostranstva koji učestvuju na izložbi pružaju dodatnu vrednost svojim kolritom koji je nepoznat na Balkanu.

Izabrani umetnici prikazuju slike, skulpture i crteže. Njihova dela poseduju individualni stil, autentičnost i spontanost, jednu od karakterističnih osobina naivne umetnosti. Svako uetničko delo nosi dosta energije i nove impulse, obogaćujući tako raznolikost umetničkih rešenja, raspoloženja i shvatanja - uvek direktnih i otvorenih u svojim nagoveštajima.

Želela bih da izrazim istinsko divljenje svojim kolegama iz Muzeja naivne i marginalne umetnosti koji su preobrazili Jagodinu u savremeni centar naivne umetnosti koji čuva tradiciju širenja i popularizacije naivne i marginalne umetnosti. Želim da se zahvalim na pozivu da učestvujem u selekciji prestižnog 13. Bijenala naivne i marginalne umetnosti u Jagodini.

Diana Draganova

DECEMBARSKI SALON, 20.12.2007-08.01.2008.

BEOGRAD (SEEcult.org)
Medjunarodno bijenale proširenih medija "Oktopus" biće prvi put odrzano u Beogradu od 3. do 23. decembra, a predstaviće u više prostora oko 120 izlagača, izvodjača i autora, odnosno program sačinjen od videa i eksperimentalnih filmova, performansa i eksperimentalnog teatra, izložbi (instalacije, interaktivni mediji, objekti, fotografija, mix mediji) i tribina i predavanja.

Umetnička direktorka "Oktopusa" Biljana Biba Vicković najavila je na konferenciji za novinare u Galeriji O3one da je reč o novoj platformi za novu progresivnu umetnost, koja će biti realizovana kroz četiri medija - video, performans, izložbe i trbinski program.

"Oktopus" će biti održan u Umetničkom paviljonu "Cvijeta Zuzorić", SKC-u, Rexu, galeriji New Moment, O3one galeriji, na Arhitektonskom fakultetu, u Distrikt kulturnom centru i klubu Plastik, a u okviru pratećeg programa obuhvatiće Kareoke movie party, Tehno party, prezentaciju Future Short - svetskog mesečnog festivala kratkog filma i domaćeg festivala "Nova svetlost na dlanu".

Ekskluzivni gost "Oktopusa" je čuveni francuski strip autor i reditelj Enki Bilal, čije učešće nije bilo planirano, ali su organizatori u razgovoru sa njim, povodom učešća na Festivalu autorskog filma, ustanovili da se njegov novi projekat "Kinomonster" odlično uklapa u program "Oktopusa", koji je i sam Bilal pohvalio, ističući njegovu otvorenost i okrenutost ka budućnosti.

Prema navodima umetničke direktorke "Oktopusa", predstaviće se mladi umetnici koji se bave eksperimentalnom umetnošću, a uglavnom nisu imali institucionalnu i drugu podršku, već su se grčevito probijali kroz različite zabrane / ograničenja. Mnogi od njih bili su prinudjeni da napuste zemlju kako bi realizovali svoje ideje, rekla je Biljana Biba Vicković.

Istoričar umetnosti Stevan Vuković rekao je da je dobro što se na Bijenalu "Oktopus" okupilo dosta institucija koje inače spontano gotovo nikada ne saradjuju, a čestitao je organizatorima na istrajnosti da organizuju tu manifestaciju, navodeći da u Srbiji ima mnogo ideja koje vrlo kratko traju i od kojih se brzo odustaje.

Program "Oktopusa" počeće 3. decembra u SKC-u performansima "100 kašika lica za atmosferu" (DDT), "(V)Etar nas pokreće" (Feabrik) i "Baka je mrtva, ubili smo je ti i ja" (Bazaart), uz početak kompjuterske radionice. Izložba će iste večeri biti otvorena i u Galeriji New Moment, a u centru grada biće postavljena na četiri bilborda instalacija "Bilbord poetry. U Plastiku će biti održana karaoke filmska žurka "A Star is Born".

Za 4. decembar u Reksu najavljen je performans "Slepa ulica" Teatra Mimart i predstava "Ljubavna afera sunca i meseca", dok će u "Cvijeti" biti otvorena izložba.

Performansi (Žurba u beskraj, Cut - Rez, Ane Frank, Phanomenologie Des Geistes, Gest Umetnost Dogadjaj, Shakti Rising i Open mind) biće izvedeni i 5. decembra u SKC-u, a narednog dana u Distriktu će biti otvorena izložba fotografija, uz projekciju Future short selekcije kratkih filmskih formi i video radova, kao i prezentaciju video rada "Digitalni astal".

U Galeriji O3one 6. decembra biće održana VIP party (S.H.E. virtual tour, Mobitel Interactive - interaktivne instalacije), a u SKC-u DJ-VJ party (Gajba feat. Funky Shljiva).

Za 7. decembar u Galeriji O3one najavljeni su live act nastupi (Filtraza, Kompozicija za 4 kanala no.2.3 i Neue Balkanische Glitch), uz otvaranje izložbe, dok će narednog dana na Arhitektonskom fakultetu biti izloženi studentski radovi i održane tribine na teme "Spoj disciplina kroz umetnost i tehnologiju" i "Uloga mas-medija danas".

Na Arhitektonskom fakultetu 9. decembra biće održana predavanja o medijima i poeziji, personalnoj matematici i istoriji performansa od 60-ih do danas, kao i tribina na temu "Energije festivala: Bitef, Exit, Ring-Ring, Kef, Future Short, Nova svetlost na dlanu, Blink..." i prezentacija projekata Slobodnakultura.org i Biro Beograd, uz video kolekciju Ceative Commons.

Nove izložbe biće otvorene 12. i 17. decembra u više prostora u SKC-u, dok će na Arhitektonskom fakultetu od 22. do 28. decembra biti organizovane studentske radionice.

Za završnicu "Oktopusa" 23. decembra u SKC-u najavljen je performans "Food art Lavirint".

Umetnička direktorka Biljana Biba Vicković rekla je da je budzet "Oktopusa" bio probijen, pa je posebno zahvalila svima koji su besplatno ustupili prostor.

Sajt "Oktopusa" je http://www.oktopus.biz, a celokupan program nalazi se u Kalendaru Portala za kulturu jugoistocne Evrope SEEcult.org

LAZAR DIMITRIJEVIĆ, 09-25.11.2007.

Retrospektivna izložba akd. slikara Lazara Dimitrijevića u Paviljonu
Cvijeta Zuzorić

ALEKSANDRA SMILJKOVIĆ VASOVIĆ, "DIJAMANT", ambijentalna postavka
24.10-06.11.2007.

Aleksandru poznajem već nekoliko godina preko njenog rada. Ona je napredna duša u potrazi za svetlom univerzalnog razumevanja. Njen rad oslikava njenu dušu. Ima sposobnost da sa drugima podeli svetlost i sopstvenu unutrašnju lepotu.

Pakston Robi
Nju Meksiko
SAD

VLADISLAV ŠĆEPANOVIĆ, "Društvo spektakla", The best of 1997-2007
12-25.09.2007.

SAMOIRONIJA NIŠTAVILA KAO POZIV KA SMISLU?

Slike Vladislava Šćepanovića od prvoga trenutka, a zatim sve više i više, takoreći napadno i gromoglasno, ali neodoljivo, uvlače posmatrača u svoj bezmalo nepodnošljivi ugođaj ispražnjenosti.
Iako je odavno jasno da smisao umjetnosti nije u pukome prikazivanju stvarnoga, njegove slike, pored svih svojih ostalih stvaralačko-preoblikovalačkih momenata, upravo to čine: prikazuju stvarnost, tačnije neka njena čvorna mjesta i kritične aspekte, ali tako da, posmatrajući ih, ne možete a da ne osjetite gotovo bolnu odsutnost suštastvenosti iz nje. Bez-suštastvenost, a time i ne-stvarnost stvarnoga jeste odlučujuća, samo naizgled iznenađujuća crta povijesne signature današnje stvarnosti. Ona je i na razini eksplozivno narastajućega "ljudstva" (jer čovjek i njegov režim života su na jedan ironičan i etičko-estetski odbojan način, uprkos svim "individualizmima", "pacifizmima" i "građanskim društvima" - tj. baš blagodareći njihovoj ciničnoj himeričnosti - odavno militarizovani, za šta je jedna od glavnih pretpostavki bila smrt vrline i viteštva), ali i na razini samo-sebi-samosvrhovite hiperprodukcije (antropološki) suvišnoga sve brojnija, ali baš i stoga sve manje stvarna. U Šćepanovićevoj stvaralačkoj evokaciji "pustinje realnoga" pojavljuju se, bezmalo nasrću, sablasno-utvarni likovi koji sami sobom predstavljaju svojevrsnu ironiju ne samo spram sebe nego i spram stvarnosti kao takve. Zanimljivo je da je u ovim slikama autor, paradoksalno, budući na specifičan način angažovan, izrazito prisutan, ali i upadljivo odsutan (kao i sve ljudsko i zaista stvarno) - pored ostaloga i utoliko što pažljivijem posmatraču djeluje kao da nije umjetnik taj koji pravi ironiju na račun današnjice, već, veoma vješto, stvara utisak, koji nije puki, "prvopogledni" utisak, da se sama stvarnost sebi ruga, kao da je od stvarnosti danas preostalo još jedino samoizrugivanje, koje sebe može uspješno podržavati samo u očima onih koji su prijemčljivošću za današnju raznobojno-dinamičnu ništavnost već izbaždareni na ugodno, endemski-akutno sljepilo.
Njegove slike, naizgled, ukazuju na izrazito i bezostatno angažovanu umjetnost, jer čak i kada djela nijesu snabdjevena porukama, njihov društveni i politički kontekst je sasvim očigledan. Međutim, pored ironije na račun vladajućih sila i njihovim djelovanjem izazvanih pojava savremenoga svijeta, iz slika se, takoreći "zadnjeplanski", pomalja i ironija i na sam angažman, i to ne samo na vlastiti nego i na svaki angažman (Šćepanoviću je više nego izvjesno da je i sam angažman, cinizmom današnjice, u izvjesnom smislu zastario). To se sve dešava u stvarnosti koja je postavljena tako da može da prekontekstualizuje i čak "izvankontekstualizuje" svako značenje, svaki napor, svaki čin kako njoj odgovara, čineći ga konačno ne tek besmislenim nego čak korisnim za nju takvu kakva jeste. Postmoderni zloduh današnjice toliko je uznapredovao u svojem rušilaštvu da je do savršenstva razvio prećutno-automatski dejstvujući (pa utoliko djelotvorniji i opasniji) "mehanizam" ispražnjivanja smisla govorne i pisane riječi, iskorjenjivanja samoga govora (uključujući i onaj svojstven neverbalnim umjetnostima), čime on, zahvaljujući pozadinskom djelovanju procesa prekontekstualizovanja, bez obzira na svoj primarni semantički sadržaj, postaje neozbiljan, bezopasan po ono protiv čega je usmjeren, tako da zapravo u krajnjoj liniji učvršćuje svoje vladajuće protivnike. Ipak, i u tome je jedna od vrlina Šćepanovićeve poetike, posuvraćenje semantičkoga, oneozbiljavanje angažovane komunikacije i, da parafraziramo jednoga postmodernistu, smrt prakse u njegovoj umjetnosti nije bezostatna i konačna - jednako kao što to nije slučaj ni u stvarnosti današnjice.

Naime, bez obzira na svu prefinjenost i perfidnost postmodernih procesa autoimunizovanja sveopšte obez-suštinjenosti i malignosti, neapstraktna, ciljana, žestoko protestujuća, groteskno-razobličavajuća, svakako stvaralačka riječ - a takve "riječi" našem autora nikada ne fali - i dalje mora imati smisla, jer je i nakon "smrti subjekta", "smrti čovjeka", "zastarjelosti otuđenja" itd. na pozornici i dalje ostao neki čovjek - i dalje obdaren sposobnošću da osjeća, misli, osvješćuje i reaguje. U našem vremenu stvarnost više nego ikada do sada stvara nepovoljno okruženje za oblikovanje teorijsko-praktički utemeljenoga, samoobdjelavajućega čovjeka koji nastoji da sebe i (svoj) svijet razumije, koji nije sveden na niz sve brojnijih i sve izrazitijih nadražaja, na bio-kibernetičko suštastvo koje samo reaguje - i to uglavnom na senzacije ugodnosti i neugodnosti. I u vremenu obesmišljavanja svake aktivnosti, aktivizma i akcije (osim onih koji u pozadini nose vezu sa vladajućim centrima, što je, u stvari, manipulativna ironija spram autentične društvene prakse), za Šćepanovića aktivni stav, nastojanje na održavanju sebe i drugih u budnom stanju (nasuprot zasićenosti okruženja najrazličitijim pseudonarkotičkim agensima) zadržava smisao - i to ne tek kao glas ličnoga protesta, već kao dramatični apel koji, sve dok se ponavlja i sve dok se čuje, i samu nadu makar drži budnom.
Konačno, dalo bi se zapaziti da umjetnikov drastični "ironizam" ipak ne može da se zadovolji tek nekakvim, kod nekih inih nerijetko projavljujućim uživanjem u opštoj nevolji, gotovo mazohističkim seirenjem nad raspadom i besmislom. Ne, Šćepanović je, crtajući usta kroz koja će se čuti glas besmisla, imao u vidu i još nešto. Iz urlika ništavnosti koji u svojem užasu izvikuju "šćepanovićevske" prikaze, ipak se izvija "nadglas" kojim se oplakuje, ali ujedno i potajno, makar i intimno, priziva povratak suštastvenosti u stvarnost - bez i najmanje primisli da ikome, pa i sebi, pokuša da pruži puku utjehu. Na taj način umjetnik, ironično se poigravajući postmodernom ironijom, kao nosećom figurom samoophođenja stvarnosti, uspijeva da na produktivan način izmanipuliše savremenim ništavilom i da ga, služeći se baš njegovim simbolima i "rječnikom", okrene i upotrebi kao sredstvo za pozivanje na smisao.

Časlav D. Koprivica

EVGENIJA DEMNIEVSKA, LINIJA - SFERA / radovi na papiru
06-29.09.2007.

OSMI BEOGRADSKI BIJENALE CRTEŽA I MALE PLASTIKE
14. AVGUST - 02. SEPTEMBAR 2007.

VLADAN RADOVANOVIĆ, "Sintezijska umetnost", retrospektivna izložba
23.04-15.05.2007.

Vladan Radovanović je rođen u Beogradu 1932. godine. Kompoziciju je diplomirao na beogradskoj Muzičkoj akademiji, u klasi prof. Milenka Živkovića. Učestvovao 1958. u osnivanju grupe Mediala, koju napušta 1959. Godine 1972. inicira osnivanje Elektronskog studija Radio Beograda i rukovodi njime do 1999. Pokreće projekat SINTUM 1993.

Na području muzike, slikarstva i književnosti stvara od 1947. U avangardna istraživanja i višemedijsko stvaranje upušta sa početkom pedesetih: otiskuje snove i zgrzčule (1953), razvija vokovizuel i projektizam (1954), radi taktizone (1956), polimedij i činjenja s telom (1957), komponuje muziku za traku (1960), elektronsku muziku (1966), kompjutersku muziku (1976), izrađuje kompjuterske grafike (1988). Središte njegove poetike čini SINTEZIJSKA UMETNOST. Napisao je oko 250 tekstova o novijim tendencijama u umetnosti.

Radio je u eksperimentalnim studijima u Varšavi (1966), Parizu (1969), Utrehtu (1976) i Budimpešti (1987). Održao je 20 izložbi i performansa u zemlji i inostranstvu.

Dobio je deset domaćih i međunarodnih nagrada za muziku (među njima su tri prve nagrade na takmičenjima Jugoslovenska muzika na Radiju, Oktobarska nagrada 1971, druga nagrada u Buržu za elektroakustičku muziku 1979, nagrada Gianfranco Zafrani na Prix Italia 1984, prva nagrada na Međunarodnoj tribini kompozitora u Beogradu 1998), tri za književnost (jedna od njih je Nolitova nagrada 1968) i četiri za vizuelne umetnosti (među njima su prva nagrada Ministarstva kulture za najbolju multimedijalnu izložbu 1992. i prva nagrada za video u Sao Paolu 1997).

Član je Udruženja kompozitora Srbije i Član udruženja likovnih umetnika Srbije. Od 2001. je profesor po pozivu na Univerzitetu umetnosti u Beogradu, Grupa za višemedijsku umetnost. Godine 2005. postao je počasni doktor muzike Univerziteta u Kolumbusu, Ohajo, a 2007. počasni doktor višemedijske umetnosti Univerziteta umetnosti u Beogradu.

SAVREMENI NEMAČKI DIZAJN (SVESNO, JEDNOSTAVNO), 15.01-11.02.2007.

Axel Stumpf, Kumpel II (miner), 1986, Picks, glass plate, 40 cm high, O 85 cm
On loan from: ART TO USE - Ulrike Müller
Photo: Axel Stumpf


		Na stranicama AKTUELNOSTI možete da pratite izložbene aktivnosti u dve galerije Udruženja likovnih umetnika Srbije, pogledate radove sa izložbi u toku, u virtuelnim galerijama, pogledate najave sledećih izložbi, godišnji program ... Takođe se možete informisati o samostalnoj izlagačkoj delatnosti članova udruženja. Na ovim stranicama možete videti najnovije izdanje biltena kao i linkove ka mnogim svetskim muzejima i srodnim organizacijama. 13. međunarodno bijenale naivne i marginalne umetnosti 10-25. januar 2008. Interesovanje za "primitivnu" i marginalnu umetnost kao žanr počelo je u evropskoj a kasnije u svetskoj kulturi već u prvim godinama 20. veka. Tada je naivna umetnost dobila estetsko priznanje i popularnost. Međutim, pravo interesovanje za naivnu umetnost počelo je sa pojavom Anri Rusoa, poznatog kao Carinik od strane pariskih umetnika krajem 19. veka. Mark Šagal, čije žanrovske scene oslikavaju raspoloženje i atmosferu života u malim evropskim gradovima, zasnovao je takođe svoje delo na genijalnom i istinski primitivnom. Umetnost koju stvara autentični i prirodni umetnik bez obuke ili obrazovanja uvek je privlačila pažnju poznavalaca umetnosti i umetnika. Spontanost i emocionalna otvorenost ove umetnosti uz naivan i neakademski stil čini je visoko cenjenom i prihvaćenom danas. 13. Bijenale naivne i marginalne umetnosti u Jagodini je jedan od umetničkih događaja sa autoritetom i značajem ne samo za Srbiju i Balkan, već i za Evropu. Ambicija i cilj organizatora, Muzeja naivne i marginalne umetnosi u Jagodini jesu promovisanje naivne umetnosti i utvrđivanje mesta ove umetnosti na široj međunarodnoj lestvici. Na ovom 13. Bijenalu, naivni umetnici iz Kanade, Brazila, Italije, Nemačke i Bugarske predstavljeni su uz tradicionalno snažno prisustvo srpskih autora. Glavni ciljevi selekcije su da se napravi pregled izloženih dela kako bi se otkrili i predstavili novi talenti i promovisala naivna umetnost širem krugu stručnjaka. Najveća zasluga za proučavanje i popularizaciju ove umetnosti pripada Muzeju naivne i marginalne umetnosti u Jagodini, koji je jedina specijalizovana institucija na Balkanu sa bogatom kolekcijom srpskog naivnog slikarstva. Od 1994. godine, kolekcija se stalno povećava dodajući svom inventaru i slike iz celog sveta. Na 13. Bijenalu može se videti sadašnje stanje u naivnoj umetnosti Srbije. Prikazana su različita shvatanja, počevši od umetnika starije generacije preko mladih autora koji su na početku svog stvaralačkog puta. Umetnici iz inostranstva koji učestvuju na izložbi pružaju dodatnu vrednost svojim kolritom koji je nepoznat na Balkanu. Izabrani umetnici prikazuju slike, skulpture i crteže. Njihova dela poseduju individualni stil, autentičnost i spontanost, jednu od karakterističnih osobina naivne umetnosti. Svako uetničko delo nosi dosta energije i nove impulse, obogaćujući tako raznolikost umetničkih rešenja, raspoloženja i shvatanja - uvek direktnih i otvorenih u svojim nagoveštajima. Želela bih da izrazim istinsko divljenje svojim kolegama iz Muzeja naivne i marginalne umetnosti koji su preobrazili Jagodinu u savremeni centar naivne umetnosti koji čuva tradiciju širenja i popularizacije naivne i marginalne umetnosti. Želim da se zahvalim na pozivu da učestvujem u selekciji prestižnog 13. Bijenala naivne i marginalne umetnosti u Jagodini. Diana Draganova DECEMBARSKI SALON, 20.12.2007-08.01.2008. BEOGRAD (SEEcult.org) Medjunarodno bijenale proširenih medija "Oktopus" biće prvi put odrzano u Beogradu od 3. do 23. decembra, a predstaviće u više prostora oko 120 izlagača, izvodjača i autora, odnosno program sačinjen od videa i eksperimentalnih filmova, performansa i eksperimentalnog teatra, izložbi (instalacije, interaktivni mediji, objekti, fotografija, mix mediji) i tribina i predavanja. Umetnička direktorka "Oktopusa" Biljana Biba Vicković najavila je na konferenciji za novinare u Galeriji O3one da je reč o novoj platformi za novu progresivnu umetnost, koja će biti realizovana kroz četiri medija - video, performans, izložbe i trbinski program. "Oktopus" će biti održan u Umetničkom paviljonu "Cvijeta Zuzorić", SKC-u, Rexu, galeriji New Moment, O3one galeriji, na Arhitektonskom fakultetu, u Distrikt kulturnom centru i klubu Plastik, a u okviru pratećeg programa obuhvatiće Kareoke movie party, Tehno party, prezentaciju Future Short - svetskog mesečnog festivala kratkog filma i domaćeg festivala "Nova svetlost na dlanu". Ekskluzivni gost "Oktopusa" je čuveni francuski strip autor i reditelj Enki Bilal, čije učešće nije bilo planirano, ali su organizatori u razgovoru sa njim, povodom učešća na Festivalu autorskog filma, ustanovili da se njegov novi projekat "Kinomonster" odlično uklapa u program "Oktopusa", koji je i sam Bilal pohvalio, ističući njegovu otvorenost i okrenutost ka budućnosti. Prema navodima umetničke direktorke "Oktopusa", predstaviće se mladi umetnici koji se bave eksperimentalnom umetnošću, a uglavnom nisu imali institucionalnu i drugu podršku, već su se grčevito probijali kroz različite zabrane / ograničenja. Mnogi od njih bili su prinudjeni da napuste zemlju kako bi realizovali svoje ideje, rekla je Biljana Biba Vicković. Istoričar umetnosti Stevan Vuković rekao je da je dobro što se na Bijenalu "Oktopus" okupilo dosta institucija koje inače spontano gotovo nikada ne saradjuju, a čestitao je organizatorima na istrajnosti da organizuju tu manifestaciju, navodeći da u Srbiji ima mnogo ideja koje vrlo kratko traju i od kojih se brzo odustaje. Program "Oktopusa" počeće 3. decembra u SKC-u performansima "100 kašika lica za atmosferu" (DDT), "(V)Etar nas pokreće" (Feabrik) i "Baka je mrtva, ubili smo je ti i ja" (Bazaart), uz početak kompjuterske radionice. Izložba će iste večeri biti otvorena i u Galeriji New Moment, a u centru grada biće postavljena na četiri bilborda instalacija "Bilbord poetry. U Plastiku će biti održana karaoke filmska žurka "A Star is Born". Za 4. decembar u Reksu najavljen je performans "Slepa ulica" Teatra Mimart i predstava "Ljubavna afera sunca i meseca", dok će u "Cvijeti" biti otvorena izložba. Performansi (Žurba u beskraj, Cut - Rez, Ane Frank, Phanomenologie Des Geistes, Gest Umetnost Dogadjaj, Shakti Rising i Open mind) biće izvedeni i 5. decembra u SKC-u, a narednog dana u Distriktu će biti otvorena izložba fotografija, uz projekciju Future short selekcije kratkih filmskih formi i video radova, kao i prezentaciju video rada "Digitalni astal". U Galeriji O3one 6. decembra biće održana VIP party (S.H.E. virtual tour, Mobitel Interactive - interaktivne instalacije), a u SKC-u DJ-VJ party (Gajba feat. Funky Shljiva). Za 7. decembar u Galeriji O3one najavljeni su live act nastupi (Filtraza, Kompozicija za 4 kanala no.2.3 i Neue Balkanische Glitch), uz otvaranje izložbe, dok će narednog dana na Arhitektonskom fakultetu biti izloženi studentski radovi i održane tribine na teme "Spoj disciplina kroz umetnost i tehnologiju" i "Uloga mas-medija danas". Na Arhitektonskom fakultetu 9. decembra biće održana predavanja o medijima i poeziji, personalnoj matematici i istoriji performansa od 60-ih do danas, kao i tribina na temu "Energije festivala: Bitef, Exit, Ring-Ring, Kef, Future Short, Nova svetlost na dlanu, Blink..." i prezentacija projekata Slobodnakultura.org i Biro Beograd, uz video kolekciju Ceative Commons. Nove izložbe biće otvorene 12. i 17. decembra u više prostora u SKC-u, dok će na Arhitektonskom fakultetu od 22. do 28. decembra biti organizovane studentske radionice. Za završnicu "Oktopusa" 23. decembra u SKC-u najavljen je performans "Food art Lavirint". Umetnička direktorka Biljana Biba Vicković rekla je da je budzet "Oktopusa" bio probijen, pa je posebno zahvalila svima koji su besplatno ustupili prostor. Sajt "Oktopusa" je http://www.oktopus.biz, a celokupan program nalazi se u Kalendaru Portala za kulturu jugoistocne Evrope SEEcult.org LAZAR DIMITRIJEVIĆ, 09-25.11.2007. Retrospektivna izložba akd. slikara Lazara Dimitrijevića u Paviljonu Cvijeta Zuzorić ALEKSANDRA SMILJKOVIĆ VASOVIĆ, "DIJAMANT", ambijentalna postavka 24.10-06.11.2007. Aleksandru poznajem već nekoliko godina preko njenog rada. Ona je napredna duša u potrazi za svetlom univerzalnog razumevanja. Njen rad oslikava njenu dušu. Ima sposobnost da sa drugima podeli svetlost i sopstvenu unutrašnju lepotu. Pakston Robi Nju Meksiko SAD VLADISLAV ŠĆEPANOVIĆ, "Društvo spektakla", The best of 1997-2007 12-25.09.2007. SAMOIRONIJA NIŠTAVILA KAO POZIV KA SMISLU? Slike Vladislava Šćepanovića od prvoga trenutka, a zatim sve više i više, takoreći napadno i gromoglasno, ali neodoljivo, uvlače posmatrača u svoj bezmalo nepodnošljivi ugođaj ispražnjenosti. Iako je odavno jasno da smisao umjetnosti nije u pukome prikazivanju stvarnoga, njegove slike, pored svih svojih ostalih stvaralačko-preoblikovalačkih momenata, upravo to čine: prikazuju stvarnost, tačnije neka njena čvorna mjesta i kritične aspekte, ali tako da, posmatrajući ih, ne možete a da ne osjetite gotovo bolnu odsutnost suštastvenosti iz nje. Bez-suštastvenost, a time i ne-stvarnost stvarnoga jeste odlučujuća, samo naizgled iznenađujuća crta povijesne signature današnje stvarnosti. Ona je i na razini eksplozivno narastajućega "ljudstva" (jer čovjek i njegov režim života su na jedan ironičan i etičko-estetski odbojan način, uprkos svim "individualizmima", "pacifizmima" i "građanskim društvima" - tj. baš blagodareći njihovoj ciničnoj himeričnosti - odavno militarizovani, za šta je jedna od glavnih pretpostavki bila smrt vrline i viteštva), ali i na razini samo-sebi-samosvrhovite hiperprodukcije (antropološki) suvišnoga sve brojnija, ali baš i stoga sve manje stvarna. U Šćepanovićevoj stvaralačkoj evokaciji "pustinje realnoga" pojavljuju se, bezmalo nasrću, sablasno-utvarni likovi koji sami sobom predstavljaju svojevrsnu ironiju ne samo spram sebe nego i spram stvarnosti kao takve. Zanimljivo je da je u ovim slikama autor, paradoksalno, budući na specifičan način angažovan, izrazito prisutan, ali i upadljivo odsutan (kao i sve ljudsko i zaista stvarno) - pored ostaloga i utoliko što pažljivijem posmatraču djeluje kao da nije umjetnik taj koji pravi ironiju na račun današnjice, već, veoma vješto, stvara utisak, koji nije puki, "prvopogledni" utisak, da se sama stvarnost sebi ruga, kao da je od stvarnosti danas preostalo još jedino samoizrugivanje, koje sebe može uspješno podržavati samo u očima onih koji su prijemčljivošću za današnju raznobojno-dinamičnu ništavnost već izbaždareni na ugodno, endemski-akutno sljepilo. Njegove slike, naizgled, ukazuju na izrazito i bezostatno angažovanu umjetnost, jer čak i kada djela nijesu snabdjevena porukama, njihov društveni i politički kontekst je sasvim očigledan. Međutim, pored ironije na račun vladajućih sila i njihovim djelovanjem izazvanih pojava savremenoga svijeta, iz slika se, takoreći "zadnjeplanski", pomalja i ironija i na sam angažman, i to ne samo na vlastiti nego i na svaki angažman (Šćepanoviću je više nego izvjesno da je i sam angažman, cinizmom današnjice, u izvjesnom smislu zastario). To se sve dešava u stvarnosti koja je postavljena tako da može da prekontekstualizuje i čak "izvankontekstualizuje" svako značenje, svaki napor, svaki čin kako njoj odgovara, čineći ga konačno ne tek besmislenim nego čak korisnim za nju takvu kakva jeste. Postmoderni zloduh današnjice toliko je uznapredovao u svojem rušilaštvu da je do savršenstva razvio prećutno-automatski dejstvujući (pa utoliko djelotvorniji i opasniji) "mehanizam" ispražnjivanja smisla govorne i pisane riječi, iskorjenjivanja samoga govora (uključujući i onaj svojstven neverbalnim umjetnostima), čime on, zahvaljujući pozadinskom djelovanju procesa prekontekstualizovanja, bez obzira na svoj primarni semantički sadržaj, postaje neozbiljan, bezopasan po ono protiv čega je usmjeren, tako da zapravo u krajnjoj liniji učvršćuje svoje vladajuće protivnike. Ipak, i u tome je jedna od vrlina Šćepanovićeve poetike, posuvraćenje semantičkoga, oneozbiljavanje angažovane komunikacije i, da parafraziramo jednoga postmodernistu, smrt prakse u njegovoj umjetnosti nije bezostatna i konačna - jednako kao što to nije slučaj ni u stvarnosti današnjice. Naime, bez obzira na svu prefinjenost i perfidnost postmodernih procesa autoimunizovanja sveopšte obez-suštinjenosti i malignosti, neapstraktna, ciljana, žestoko protestujuća, groteskno-razobličavajuća, svakako stvaralačka riječ - a takve "riječi" našem autora nikada ne fali - i dalje mora imati smisla, jer je i nakon "smrti subjekta", "smrti čovjeka", "zastarjelosti otuđenja" itd. na pozornici i dalje ostao neki čovjek - i dalje obdaren sposobnošću da osjeća, misli, osvješćuje i reaguje. U našem vremenu stvarnost više nego ikada do sada stvara nepovoljno okruženje za oblikovanje teorijsko-praktički utemeljenoga, samoobdjelavajućega čovjeka koji nastoji da sebe i (svoj) svijet razumije, koji nije sveden na niz sve brojnijih i sve izrazitijih nadražaja, na bio-kibernetičko suštastvo koje samo reaguje - i to uglavnom na senzacije ugodnosti i neugodnosti. I u vremenu obesmišljavanja svake aktivnosti, aktivizma i akcije (osim onih koji u pozadini nose vezu sa vladajućim centrima, što je, u stvari, manipulativna ironija spram autentične društvene prakse), za Šćepanovića aktivni stav, nastojanje na održavanju sebe i drugih u budnom stanju (nasuprot zasićenosti okruženja najrazličitijim pseudonarkotičkim agensima) zadržava smisao - i to ne tek kao glas ličnoga protesta, već kao dramatični apel koji, sve dok se ponavlja i sve dok se čuje, i samu nadu makar drži budnom. Konačno, dalo bi se zapaziti da umjetnikov drastični "ironizam" ipak ne može da se zadovolji tek nekakvim, kod nekih inih nerijetko projavljujućim uživanjem u opštoj nevolji, gotovo mazohističkim seirenjem nad raspadom i besmislom. Ne, Šćepanović je, crtajući usta kroz koja će se čuti glas besmisla, imao u vidu i još nešto. Iz urlika ništavnosti koji u svojem užasu izvikuju "šćepanovićevske" prikaze, ipak se izvija "nadglas" kojim se oplakuje, ali ujedno i potajno, makar i intimno, priziva povratak suštastvenosti u stvarnost - bez i najmanje primisli da ikome, pa i sebi, pokuša da pruži puku utjehu. Na taj način umjetnik, ironično se poigravajući postmodernom ironijom, kao nosećom figurom samoophođenja stvarnosti, uspijeva da na produktivan način izmanipuliše savremenim ništavilom i da ga, služeći se baš njegovim simbolima i "rječnikom", okrene i upotrebi kao sredstvo za pozivanje na smisao. Časlav D. Koprivica EVGENIJA DEMNIEVSKA, LINIJA - SFERA / radovi na papiru 06-29.09.2007. OSMI BEOGRADSKI BIJENALE CRTEŽA I MALE PLASTIKE 14. AVGUST - 02. SEPTEMBAR 2007. VLADAN RADOVANOVIĆ, "Sintezijska umetnost", retrospektivna izložba 23.04-15.05.2007. Vladan Radovanović je rođen u Beogradu 1932. godine. Kompoziciju je diplomirao na beogradskoj Muzičkoj akademiji, u klasi prof. Milenka Živkovića. Učestvovao 1958. u osnivanju grupe Mediala, koju napušta 1959. Godine 1972. inicira osnivanje Elektronskog studija Radio Beograda i rukovodi njime do 1999. Pokreće projekat SINTUM 1993. Na području muzike, slikarstva i književnosti stvara od 1947. U avangardna istraživanja i višemedijsko stvaranje upušta sa početkom pedesetih: otiskuje snove i zgrzčule (1953), razvija vokovizuel i projektizam (1954), radi taktizone (1956), polimedij i činjenja s telom (1957), komponuje muziku za traku (1960), elektronsku muziku (1966), kompjutersku muziku (1976), izrađuje kompjuterske grafike (1988). Središte njegove poetike čini SINTEZIJSKA UMETNOST. Napisao je oko 250 tekstova o novijim tendencijama u umetnosti. Radio je u eksperimentalnim studijima u Varšavi (1966), Parizu (1969), Utrehtu (1976) i Budimpešti (1987). Održao je 20 izložbi i performansa u zemlji i inostranstvu. Dobio je deset domaćih i međunarodnih nagrada za muziku (među njima su tri prve nagrade na takmičenjima Jugoslovenska muzika na Radiju, Oktobarska nagrada 1971, druga nagrada u Buržu za elektroakustičku muziku 1979, nagrada Gianfranco Zafrani na Prix Italia 1984, prva nagrada na Međunarodnoj tribini kompozitora u Beogradu 1998), tri za književnost (jedna od njih je Nolitova nagrada 1968) i četiri za vizuelne umetnosti (među njima su prva nagrada Ministarstva kulture za najbolju multimedijalnu izložbu 1992. i prva nagrada za video u Sao Paolu 1997). Član je Udruženja kompozitora Srbije i Član udruženja likovnih umetnika Srbije. Od 2001. je profesor po pozivu na Univerzitetu umetnosti u Beogradu, Grupa za višemedijsku umetnost. Godine 2005. postao je počasni doktor muzike Univerziteta u Kolumbusu, Ohajo, a 2007. počasni doktor višemedijske umetnosti Univerziteta umetnosti u Beogradu. SAVREMENI NEMAČKI DIZAJN (SVESNO, JEDNOSTAVNO), 15.01-11.02.2007. Axel Stumpf, Kumpel II (miner), 1986, Picks, glass plate, 40 cm high, O 85 cm On loan from: ART TO USE - Ulrike Müller Photo: Axel Stumpf